Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de vlekken op Rufch's wangen brandden ziekelijker dan des middags, een waas van beider vocht was op haar gezicht, het haar hing flets en klam over de schouders. Ze was doodmoe, toen het zogen voorbij was, en hijgde in de kussens.

•— Koorts, zei de verpleegster fluisterend tegen Rudmer; het was een hol woord, en de schaduw, die al over zijn blijdschap schoof, werd somberder.

Rudmer sliep die nacht niet; hij trachtte te denken aan het ondenkbare. De balans van leven en dood. De woorden en het beeld wilden hem niet loslaten. Hij stond in de vroegte op; de ochtendregen suisde tegen de ruiten. De zuster volgde hem naar de kamer van Ruth. Ze vonden Ruth uitgeput als voorheen; haar tanden sloegen zacht opeen. Rudmer schoof zijn arm verslagen onder haar hals; haar hoofd gleed zwaar naar zijn schouder; hij bemerkte de huivering, die haar doorliep.

■—1 Koud, fluisterde ze.

Reeds begon Froukje alle kruiken aan te dragen, die er in huis te vinden waren; de kachel stond rosgloeiend in de kraamkamer; maar Ruth bleef rillen, en ze schokte een paar keer zo zonderling, dat Rudmer het domme toekijken niet langer verdroeg. Hij schoot zijn jas aan, knelde de hoed op 't hoofd en rende de tuin uit, naar den eersten besten buurman-boer, die een wagen bezat. Een wagenl De dokterl Gejaagd door de vrees liep hij het voorhuis van de boerenplaats in; het gezin zat in de keukenkamer, aan het tweede ochtendbrood; vier, vijf trage verbaasde gezichten keerden zich naar hem toe, toen hij onverhoeds in de deuropening stond. De boer stond op, wiste de handen aan de werkbroek af en maakte aanstalten, een stoel bij te schuiven. Rudmer was buiten adem; hij hoorde zichzelf in het Fries en op onnatuurlijke toon spreken:

•—• Kan ik de wagen lenen, Jelgersma, en het paard? Ik moet naar den dokter, onverwacht; mijn vrouw...

Hij hoorde een nieuwsgierige en meewarige stem; de boerin. Maar hij liep al achter den boer aan, door het achterhuis naar de paardestal. Een knecht volgde op harde klompen; Rudmer zag vanuit het paardenvak met een ruin en een zwarte,

Sluiten