Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V

De spoorwegstaking van 1903 gaf ook Tjalling Wiarda een klap —• al was die dan anders dan voor de arbeiders, welke de dwangwetten van Kuyper aan den lijve moesten voelen. Eigenlijk was bet Meint, die Tjalling de knauw bezorgde: bij had, op Zaterdagavond 31 Januari, toen een brigade maréchaussees en het hele Amsterdamse garnizoen in beweging waren gekomen, en zelfs mariniers uit Den Helder de Rietlanden bezetten, zich niet op de gewone wijze van het bezorgen van de krant afgemaakt, maar kwam haastig met de deur in 't huis vallen:

•—■ Tjalling, hoor nou es... Ze staken bij 't spoor, in Amsterdam 1

Buiten gierde de bezemende noordooster in het dood geboomte. Reinou hield in met koffieschenken; ze zaten aan hun avondbrood. Tjalling en Ekke namen Meint met verbazing op.

•— Die verdomde socialenl zei de oude liberale boer, en sloeg met de krant op tafel, zodat de broodkruimels wegstoven. •—• Ik heb altijd wel gedacht, dat die Troelstra en Oudegeest de arbeiders tegen ons op zouwen zetten — 't Is zoveel as revolusie] Maar ze nemen maatregelen, let opl As de heren nou maar niet denken, dat ze alles kunnen... 't Is een zegen, dat er zoveel soldatenvolk op de been is...

Reinou, die roerloos was blijven staan, zette de koffiekan hard op tafel neer.

•—• Foei man] 't Is of je naar moord en doodslag verlangt...

Meint wond zich op over de traagheid en klaarblijkelijke afkeuring van zijn gehoor.

•—• Watte? Moeten we dan maar goedvinden, dat die godloze rooien de boel in 't honderd jagen? 't Is onverantwoord — het volk wil langer maar de baas spelen; een schande is 't —! Let op — wat zegt Johannes Negotie van de armhuislaan? ,,Morgen draaien we alle rijke neten de nek om, en dan nemen wij het er eens van", dat zegt ie, „en wat dan nog leeft, dat

Het rad der fortuin 18

Sluiten