Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan het diner had hij snel en veel gegeten en zelfs gedronken, iets, wat Herre hem uit eigen beweging en op eigen kosten nog nooit had zien doen. •—1

Tjisse zat zeer stil, toen Herre laat op de middag tot een eindvoorstel kwam; hij wilde de heren vragen, wat zij er van dachten, om voortaan gezamenlijk zaken te doen, op de grondslag van een overeenkomst, die het onmogelijk zou maken, dat zij ernstige schade van de zuivelcoöperaties ondervonden. Daarvoor waren enkele dingen nodig; ze moesten onderling uitmaken, hoeveel een ieder zou fabriceren, om de grootte van het bod te kunnen regelen, en daarbij een prijs vaststellen, waarboven en beneden niemand hunner gaan zou. Voor 't overige bleef natuurlijk elk van hen baas in eigen huis.

Herre was moe die avond, toen ze weer vertrokken waren; hij had gezien, dat ze ontvankelijk waren gemaakt ^ oor zijn denkbeelden... hij had hen overtuigd, al vroegen ze bedenktijd. Hij had hen nog op 't hart gedrukt, dat de bespreking vertrouwelijk was; de heren zagen natuurlijk in, dat het hier een plan gold, waarvan de buitenwereld niets behoefde te vernemen. Ze zouden terugkomen op Herre's voorstel, allen — behalve Tjisse Landman? De schoolmeesterszoon had niet veel gezegd; zijn zonderling koud gebrek aan zenuwen werkte onrustbarend op Herre na. Hij haatte den kerel; maar hij kon niets in gemeenschappelijk overleg beginnen zonder hem; zijn fabriek was daarvoor te belangrijk. En nu vooral, terwijl Tjisse wist, waar het over ging, móést Herre alles op haren en snaren zetten,

om hem aan zich te binden. —•

Hij lag woelend in zijn bed die nacht, stond herhaaldelij op, bezweet en dorstig, en liep op en neer. Antje, in het andere bed — hij had, toen ze uit het dorp verhuisden, tweelingledikanten aangeschaft, die hem ook des nachts verder en losser van haar hielden — ontwaakte, keek hem met dikke slaapogen aan, knipperend tegen het licht, dat hij had opgestoken, alsof hem dat kalmer zou stemmen. Ze dorst niets zeggen, ofschoon bevreemd verwijt haar naar de lippen kwam. Ze wendde haar vroegoud, scherp gezicht weer af en deed, als

Sluiten