Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

roept je, lokt je, schreeuwt om je! Blijf dan niet voor het hek staan, maar stort je naar binnen en grijp . . .!" Doch dan plotseling zachter. „Ik overweldig je een beetje, hé ? Dat is nu eenmaal mijn temperament! Mijn man was een Paling, hij gleed zoo maar zacht en ongrijpbaar door het leven, maar ik ... ik ben een inktvisch met zes, tien, honderd armen, die alles willen grijpen, omvatten en aan mijn borst drukken wat maar binnen mijn bereik komt. . . !"

Paps stond eensklaps wat haastig op en deed een paar stappen in de richting van het balcon.

„O, juist. . ." sprak hij dan met een wat schuwen blik naar zijn hevig gesticuleerende schoonmoeder in de fauteuil.

Maar die scheen ineens tot rust gekomen te zijn na haar extases.

„Je moet er eens over denken, Ferd," sprak ze dan op een veel kalmer toon.

Hij keerde nu weer naar zijn stoel terug.

„Dat kan ik in ieder geval doen," antwoordde hij.

Ze keek hem een oogenblik wat twijfelachtig aan, maar het antwoord scheen haar toch tevreden te stellen. Ze stond op, sloeg eenige malen met haar rijzweepje tegen heur laarzen.

„Ik wacht maar niet op Pim. Doe het kind mijn groeten, maar ik kan niet langer blijven. Anders wordt Belial heelemaal ongenaakbaar. Laat je me even uit, Ferdie?"

Paps keek even op bij dien liefkozenden naam; veel lust om mee te gaan had hij niet, maar hij kon het nu niet goedschiks weigeren en hij volgde haar dan ook maar toen ze met dragonderstappen naar beneden ging.

Belial, die was vastgebonden aan een stijl van de veranda, had zich inmiddels onledig gehouden met het opeten van een oleander en hij was nu juist bij wijze van dessert aan een agapanthus begonnen.

„O, mormel!" schold zijn berijdster. „Is het erg, Ferd?"

„Het is afdoend," antwoordde hij naar de vernielde planten kijkend, „maar er zijn meer oleanders en meer agapanthussen."

„Heerlijk dat je altijd zoo breed denkt, Ferdie."

Sluiten