Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Jawel.... of, om U de waarheid te zeggen. . . nee, of ja toch. Tine?"

Ze schudde het hoofd.

„Nee, mijn naam is eigenlijk Hedwig, een scherpe, onaangename naam en de klank daarvan is dissonantisch in de diapason van mijn psyche. Daarom noem ik mezelf liever Marva."

„Gut," zei Paps.

„Heb je er bezwaar tegen, Ferdinand, om mij voortaan ook Marva te noemen?"

Paps deed haastig twee schreden terug naar het balcon.

„ik ... e ... dinges... ik vind het best, Mama," sprak hij dan.

„Heerlijk en dan nog iets. Mag ik jou dan Doly noemen?"

„Pardon?"

„Doly. . ." herhaalde ze half zingend. „Die klank past volkomen in de diapason van jouw ziel. Ferdinand is grof en onharmonisch als een slecht aansprekende klarinet."

„Een klarinet? Gut. . ." sprak Paps wat verbijsterd.

„Ja, maar Doly, daar is iets in van de klank van een harp en van een zuivere krachtige Panfluit."

„O, jawel," zei Paps, die nu op het balcon was terecht gekomen.

Zijn derde schoonmoeder verrees nu echter van haar zetel, het leek er even op of ze zoo ten hemel zou varen, maar ze bleef op haar beenen staan en keek haar schoonzoon met een vreemden glimlach aan.

„Vind je het goed?"

„Och... ja, als U dat aangenaam is."

„Maar dan moet je mij ook tutoyeeren."

„O juist... ja, ja .. ."

„Weet je Doly, als deze villa eens alleen de woning was van ons beiden . . . het is natuurlijk maar een fantasie, een droom. . . Liluli zegt het... Je kent toch Liluli?"

„Zeker, zeker," antwoordde Paps, die er nog nooit van gehoord had.

„Maar," vervolgde zijn schoonmoeder, „dan zou het niet langer Eikenoord zijn, want die naam is een gevaar voor je

Sluiten