Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wiebelen en bij eiken wiebel, met haar rijzweepje een klap tegen haar rechterlaars gaf.

Het trok te minder de aandacht, wijl deze dame, die niemand anders was dan mevrouw de Weduwe Paling, zich op dat oogenblik bevond in de villa Frauenheim te Interlaken, welke villa feitelijk niets anders is dan een soort luxe-jeugdherberg voor meisjes.

Het ware onjuist uit het kostuum van mevrouw Paling af te leiden, dat zij dan zeker den weg naar Zwitserland had afgelegd achterwaarts rijdend op het paukenpaard Belial langs den Rijn en zoo over de Alpenpassen naar het Jungfrau-gebied.

Had zij dit gedaan en onderweg prentbriefkaarten verkocht met haar ruiterportret, verder hier en daar voor geïllustreerde bladen en voor de film geposeerd, dan zou ze ongetwijfeld met die eerste-klas-sport-prestatie een klein vermogen hebben verworven en daarna door een aanbieding uit Hollywood ineens millionnaire zijn geworden, maar mevrouw Paling was naar Interlaken gereisd per Hoplatrein, een manier van reizen, welke alle romantiek a priori uitbant, doch zeker veel veiliger, goedkooper en sneller is, dan op den rug van een Belial!

Het sprak vanzelf, dat mevrouw Paling, hoe vitaal en krachtig en nog tot alle dingen-des-levens volop in staat zij zich ook wist en voelde, dat mevrouw Paling, toch niet de illusie had om zich nog te rangschikken onder de vrouwelijke jeugd, welke zulke herbergen pleegt te frequenteeren en dat dan pleegt te doen onder toezicht van een Leidster, maar deze Leidster nu, die Tine Te Meetelaar heette, was een vriendin van mevrouw Paling en had gaarne voor haar vriendin een kamertje in de villa Frauenheim ter beschikking gesteld.

Dat de mannelijke kleeding van mevrouw Paling in deze villa niet, of zoo weinig opviel en allerminst choqueerde, was mede te danken aan het feit, dat geen der bewoonsters der villa normale vrouwenkleeren droegen.

Juffrouw Te Meetelaar zelf wandelde er rond in een grijzen heerenbroek, waarboven ze een geel flanellen shirt droeg en

Sluiten