Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En die schoonmoeders ?"

„Nou, ook zoowat tusschen de vijftig en zeventig."

„Wil ik je dan es wat zeggen ?"

„Toe maar."

„Die schoonmoeders ..

„Nou ?"

„Dat zijn zijn drie vrouwen, twee gepensionneerden en een die nog in dienst is!"

Meneer Pardus, die wat had loopen ijsbeeren, bleef nu eensklaps staan en zag zijn vrouw aan.

„Daar zeg je verdikke wat," sprak hij dan langzaam peinzend.

„Vader, moet je daar nog over nadenken ?" riep ze uit. „Dat ligt er toch duimen dik op!"

Meneer Pardus bewoog zich even niet, bleef peinzen, maar dan langzaam, doch steeds sneller, begon hij met zijn hoofd te knikken.

„Kind, je bent een wonder. Je hebt gelijk! Natuurlijk heb je gelijk! Dat kan niet anders. En, ho es . . . ja, ja, ja, die Arabier, dat is de laatste. Daar zit-ie nog aan vast."

„Wat anders. Daarom schoof die ook zoo grif af!"

Meneer Pardus liet een lange fluittoon hooren.

„Helder als de dag me kind! Een komplotje van drie beduvelde vrouwen! Maar verdikke, dat's waar ook. Ik ben de eenige niet. De concurrentie werkt ook al."

„Hoe zoo ?"

„Toen ik naar die knul toeging, ister eerst een knulletje op me afgestapt en die riep tegen me: Ferdinand Drent!"

„Nee toch!"

„Ja toch. Tweemaal. En effies later kwam er een troep balletgirls of zoowat en die riepen 't zelfde en nog van alles wat ik niet begreep. Ho wacht es. Ja! Die riepen iets van Dzjobsie!"

Mevrouw Pardus keek plots wat angstig.

„Snap je dat ?"

„Ik niet."

„Dat bevalt mij niks," en ze schudde het hoofd.

Paps

10

Sluiten