Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Volkers, dan voor dat van mevrouw van Doesselaer," zei nu mevrouw Paling.

„O, maar U moet mij vooral niet verkeerd begrijpen, lieve mevrouw," sprak deze wat haastig. „Natuurlijk voel ik zelf ook veel meer voor de idee van mevrouw Volkers en als dat denkbeeld verwezenlijkt zou kunnen worden, och, dan zouden ons de bizonderheden, waar ik op doelde, gevoegelijk bespaard kunnen blijven!"

„Bespaard kunnen blijven is de juiste uitdrukking," sprak mevrouw Volkers met een zucht.

Meneer Pardus raakte even van zijn tramontanen door deze eenstemmigheid van zijn drie cliënten, maar hij geloofde er eigenlijk niets van, dat wil zeggen, hij geloofde niets van heur voorkeur om Ferdinand zoo mogelijk eerst nog gelegenheid te geven, om als een berouwvolle zondaar in de schoot van zijn familie terug te keeren. Hij vermoedde, dat de twee reeds van Ferdinand gescheiden echtgenooten dan ook slechts uit solidariteit met zijn nieuwe slachtoffer dat denkbeeld van mevrouw Volkers steunden, maar dat ze er alle drie in hun hart naar snakten, om de bewijzen in handen te krijgen, met welke ze den snoodaard met succes voor een nieuwe echtscheidingsprocedure konden doen dagvaarden.

„Kijk eens, dames," sprak meneer Pardus derhalve, nadat hij even had nagedacht, „het is buitengewoon edelmoedig van U, dat U meneer Drent nog een kans gunt, maar naar hetgeen hij mij heeft. . . toevertrouwd, meen ik het te mogen betwijfelen of hij voor die kans ook maar iets zal voelen. En per slot van rekening, gaat het er toch maar om, laten we oprecht zijn, gaat het er maar om, herhaal ik, om van hem af te komen, om hem met goed fatsoen zoo gauw mogelijk kwijt te raken!"

„Wat zegt U daar ?" kreet mevrouw Paling ontzet.

„Watblief?" vroeg mevrouw van Doesselaer.

„Om hem kwijt te raken ?" stamelde mevrouw Volkers.

„Wel ja," ging meneer Pardus voort, zonder veel aandacht aan die uitroepen te schenken, welke hij in ieder geval niet au

Sluiten