Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En er ook successen van gezien?" vroeg mevrouw Paling, die het jaarverslag der filmonderneming had opgenomen en daar nu wat in bladerde.

„O, ja," antwoordde mevrouw Volkers. „Herhaaldelijk!"

„Zou Dzjobs Melodia nu al koue armen en beenen krijgen?" vroeg mevrouw van Doesselaer.

„Ze zal ongetwijfeld op de een of andere wijze de magische werking al wel ondergaan," antwoordde mevrouw Volkers. „Mogelijk in de vorm van koude rillingen, die dan steeds erger worden."

Plotseling maakte mevrouw Paling een beweging.

„Maar. .." kreet ze, terwijl ze met gesperde oogen in het jaarverslag staarde.

„Wat is er?" vroeg mevrouw van Doesselaer verwonderd.

„U zegt," sprak mevrouw Paling dan op een vreemden toon, terwijl ze zich tot mevrouw Volkers wendde, „dat Dzjobs Melodia nu vermoedelijk al wel iets zal voelen van het experiment."

„Ja zeker, daar ben ik van overtuigd," antwoordde mevrouw Volkers.

„En ik ben overtuigd van het tegendeel!" riep mevrouw Paling uit, terwijl ze plots wat schel lachte.

„Hoe bedoelt U? Ik begrijp U niet," sprak mevrouw Volkers.

„Luistert U dan maar eens naar wat hier staat!" sprak mevrouw Paling met een bevende stem. „Hier in deze rubriek : Bij on^e illustraties'. Dzjobs Melodia, het eendagsvliegje van Hollywood"

„Het eendagsvliegje?" vroeg mevrouw van Doesselaer verbaasd. „Wat is dat nu?"

„Het eendagsvliegje?" herhaalde mevrouw Volkers ook.

„Ja, ja, U verstaat het beiden opperbest! : Het eendagsvliegje van Hollywood!" en dan hardop lezend, waarbij ze van opwinding telkens struikelde over haar woorden :

Dzjobs Melodia, het eendagsvliegje van Hollywood.

Wij geven in dit verslag de laatste afbeelding van het arme eendagsvliegje uit Hollywood, de lieftallige Dzjobs Melodia, het

Sluiten