Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kalm aan gedaan. Vier dagen. Over Freiburg, Karlsruhe, Coblenz en toen door het Ahrthal naar Aken. Kom, ik zal eens voor de thee zorgen," en ze stond op.

„Zoo, zoo.. . En volgende week ben je jarig?"

„Ja, Granny ... helaas!" zuchtte Maud.

„Mevrouw van Doesselaer lachte met de verstandhouding van ouden-van-dagen over de jeugd, tegen Paps.

„En hoe vier je 'm?" vroeg ze dan.

„Als het weer zoo blijft, dan maak ik er 's middags maar een soort garden-party van," antwoordde Maud.

„Garden-party," herhaalde Paps op een verachtelijken toon. „Ik heb Pim al verboden om dat woord te gebruiken en haar gezegd, dat zoo'n ding in het Hollandsch een instuiftuin-feest heet!"

Maud lachte.

„Ja Paps, dat heeft ze me al verteld. Maar dat woord van U is niet uit te spreken."

„Het is ten minste erg moeilijk om het dadelijk goed te zeggen," sprak mevrouw van Doesselaer lachend. „Dan heb ik juist logé's."

„O, leuk!" riep Maud. „Wie zijn het Granny?"

„Een familie van Haemsteede, waar ik in Interlaken mee in het zelfde hotel was."

„Dan brengt U ze zeker mee," sprak Paps snel en hartelijk.

„Och," antwoordde mevrouw van Doesselaer, die er plotseling erge spijt van had, dat ze dit had verteld. „Dat zal ik maar niet doen. Het is zoo'n opstand!"

„Heelemaal niet Granny, de tuin is groot genoeg!" riep Maud, die de thee rond gaf. „Hoe meer zielen hoe meer vreugd! Mevrouw Paling komt wel met een heele stoet. Bij haar logeert dan een vriendin van haar, een leidster van meisjesclubs, die ze ook in Interlaken heeft ontmoet. Het schuurtje in mevrouw Palings tuin wordt een soort jeugdherbergje en wat daar niet in kan, komt in huis logeeren!"

„Dat is een onderneming," sprak mevrouw van Doesselaer

Sluiten