Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar net zoo lang op, tot je het hondenkarakter naar dat van jezelf hebt verfatsoeneerd! Maar dat scheen niet te kunnen . .

„Dat is een leekenoordeel, Luusl" sprak mevrouw van Haemsteede op vermanenden toon. „Je kunt geen karakters wijzigen met een hondenzweep."

„Nee, dat lijkt me ook moeielijk," viel Paps bij.

„En bovendien gebruik ik bij mijn dressuur nooit een zweep," zei Christiaan die daarna, dank zij de attentie van Maud, in staat was een tweede glas Ranja met een soort wellustig geknor van verrukking te verzwelgen.

„Wat is dat gebruik van onschuldige dranken toch overal en zoo snel in zwang gekomen," zei mevrouw van Doesselaer, die zelf met een half geledigd glas sherry voor zich zat. „Ik vind dat bepaald een zeer verblijdend teeken des tijdsl"

„Ik ook," zei Paps, wiens blik even bleef rusten op dat glas sherry.

„Daar staat tegenover," merkte mevrouw van Haemsteede op, „dat er veel misbruik wordt gemaakt van cocktails en die kende je vroeger niet."

„Och, dat gaat ook wel weer over," sprak Paps. „Cocktails zijn een degeneratieproduct. Het is een mengsel, dat zoo door elkaar gehutseld wordt, dat je de ware aard der ingrediënten niet meer kunt herkennen, ook al, omdat de fijne kenmerken, de aroma's van die ingrediënten, heelemaal om zoo te zeggen overschreeuwd worden door het grovere. Het doet me altijd denken aan de West-Indische „Pepperpot".

„Wat is dat?" vroeg mevrouw Volkers, wellicht in de hoop, dat het iets zou zijn wat betrekking had op Surinaamsche goena-goena."

„Wel," antwoordde Paps, „dat is een lekkernij, die speciaal gewaardeerd wordt door de halfbloeden daar, Creolen en Mestiezen. Die menschen houden er allemaal een groote aarden pot op na, waarin zich een brandend heete saus bevindt met veel Spaansche peper, kerry, knoflook, uiensap en dergelijke dingen. Als er nu na de maaltijd vleesch over is, onverschillig wat, dan doen ze zoo'n kliek in de pepperpot,

Sluiten