Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een onvoldoende krijgt". Henk luistert met groote aandacht. „Dat kan best", zegt hij langzaam, „het liefste zou ik als maar willen spelen". Als ik hem het voorstel doe bij ons wat met het poppenhuis te spelen, weigert hij echter verschrikt en verlegen. „Het is zoo gek", zegt hij.

4de behandelingsuur.

Hij zit nu ruim een week in de vijfde klasse. Niettegenstaande de leerstof geheel nieuw voor hem is, heeft hij voor het eerst sedert jaren een 10 gehad, n.l. voor aardrijkskunde. Hij geeft aan, nu veel beter te kunnen opletten, minder te droomen, zijn huiswerk zonder leiding, vlug en vrij goed te kunnen maken. „Maar", voegt hij er aan toe, „tóch zou ik het liefst klein zijn en met moeder spelen, maar ik weet nu wel, dat dat niet kan".

5de behandelingsuur.

Hij heeft weer goede cijfers gehad, zessen en zevens. „Er is iets in mij veranderd", zegt hij vol overtuiging, „zulke cijfers als nu heb ik nooit gehad, zelfs niet, toen ik voor den derden keer in de vierde klas zat.

6de behandelingsuur.

Zijn moeder vindt hem aanmerkelijk verbeterd. Hij heeft nog nooit zoo goed gewerkt als nu. „Zijn huiswerk heeft 'hij zóó klaar". Wel is hij vergeetachtig. Ook wil hij 's morgens niet opstaan, zoodat zijn moeder hem vaak tot tien maal toe moet roepen. Er wordt geadviseerd hem eenmaal te wekken en hem zelf verantwoordelijk te stellen voor eventueel te laat komen op school. Verder blijkt, dat de moeder eiken morgen de boterhammen voor Henk smeert, belegt en in reepjes snijdt. „Anders eet hij niet", zegt zij. We hebben haar op het hart gedrukt, hem in het vervolg als een zelfstandigen jongeman en niet als een kindje van 4 jaar te behandelen. Van H e n k is niets naders over droomen of spel los te krijgen.

7de en 8ste behandelingsuur.

Het blijft goed gaan. Geen nieuwe gegevens.

Sluiten