Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van oude kunst en Marianne gaat mee. En tegen Tine: U vindt het wel goed?

Natuurlijk, zegt de Kra. Mevrouw Tennema knikt instemmend, ze was er vanmiddag geweest. En Tine, die geen uitweg meer zag: als 't niet te laat wordt, Seffe.

Van zessen tot achten zijn twee lange uren. Toen ze eindelijk buiten stonden was Marianne moe van verlangen, was 't niet voor het eerst dat ze uit ging met een vriend en dan nog wel Seffe! Waar gingen ze heen? Déze kant uit, zegt Seffe.

Maar Seffe, 't museum?

Nee, Marianne, we gaan waar muziek is, geef me een arm.

Marianne ademde de koele avondlucht, boven de huizen zag ze de sterren, in de straten waren de lantarens feestelijk ontstoken.

In de maat Marianne, zegt Seffe, een-twee, een-twee. ♦.

Hij voert haar door de drukke straten der binnenstad, 't Geeft niet waarheen, denkt Marianne, ze heeft nu haar vriend en zij zal hem vertrouwen, haar Seffe. Zij ziet hoe de gezichten der menschen in het schijnsel der lichten iets feestelijks hebben.

O, Seffe, zegt ze, wat is het heerlijk! Hij

Sluiten