Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, Seffe? Ze hoort hem adem halen. Ze is bang, het is of er menschen staan in het donker, achter haar ritselt het. Ze grijpt Seffe's hand en wil zeggen: laten we gaan. Maar ineens voelt ze zijn gezicht vlak tegen het hare, Ze ruikt zijn adem: tabak, bier...

Néé Seffe, ze duwt hem weg en staat op. Even blijft ze staan en hoopt ze dat hij het nog eens zal probeeren, maar ze heeft het avontuur voorbij laten gaan. Zwijgend loopen Ze naar huis. Bij de deur vraagt ze: Seffe, ben je boos?

Heeft hij het toen niet gezegd: je slaapt, Marianne, word wakker en ga leven. Ze hoort nóg zijn woorden, hij zei het zoo zacht. Voor een meisje als jij kan het leven een feest zijn. En toen zijn ze naar binnen gegaan. -

Beneden in de gang klinkt de stem van de Kra, militairement als altijd. Nu moet ik gaan koken, denkt Marianne. Hoe was die muziek ook weer, de muziek van haar eerste avontuur? Ze probeert zachtjes te zingen en slaat met de vinger de maat.

De Kra en zijn vrouw komen thuis van de wandeling. Ha, die Seffe, zegt hij, sakker ju, een jongen als jij hoort te wandelen met dit weer,

Sluiten