Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehoopt dat van Hasselt diep onder de indruk zou zijn. Was van Hasselt dan tóch als alle anderen die hem dom en harteloos leken? Ik ben alleen, dacht Seffe, volkomen alleen in mijn strijd tegen het noodeloos leed der menschen. En juist daarom zag hij zich zelf nu met meer zekerheid als een die gezonden was om de menschheid te leeren.

Ik ben uitverkoren, hij zei het hardop en voelde zich plotseling wonderlijk rustig. Hij knielde voor zijn bed. Hij voelde zich getild hoog boven de menschen, hoog boven de wereld die hij klein en nietig aan zijn voeten zag. En boven de talloozen die in smart en pijn smeekend de handen naar hem ophieven zag hij twee gezichten die hem lief waren.

Toen hij een paar uur geslapen had schoot hij plotseling wakker, werd er aan de kamerdeur gemorreld? Hij zat rechtovereind en staarde met bonzend hart in het donker.

Seffe, ben je nog wakker?

Seffe schrok, hij herkende de stem van van Hasselt.

Ja, is er iets gebeurd?

Nee, ik kom even praten over je boek.

Seffe zag hoe in het donker een gestalte naar hem toe kwam.

Sluiten