Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar Seffe begreep dat hij, nu van Hasselt ziek lag, bij moeheid en neerslachtigheid heelemédl nergens meer toevlucht zou vinden. De eenige die met hem meeleefde en door wie hij voelde begrepen te worden was onder de zegeningen van de rassenhaat bezweken. Want Seffe geloofde niet dat van Hasselt ooit nog beter werd. En als hij genas zouden dezelfde menschen die hem nu hadden gek gemaakt hem opnieuw gek maken.

Seffe dacht in deze dagen dikwijls aan de talloozen die de sanatoria der wereld vullen omdat zij te zwak zijn om te leven in deze maatschappij waar zij zich veracht, vernederd en ont-menscht voelen om hun ras. Zij zijn schuw gemaakt en moe gemarteld. Zij vluchten in sanatoria en ziekenhuizen waar zij zich veilig voelen in hun witte bedden... Seffe zou van Hasselt willen goed doen, willen troosten en zeggen dat het niet waar is, maar van Hasselt lag ergens in een sanatorium, alleen...

Seffe voelde de haat tegen het slechte in de menschen in zich groeien en de vroolijke gezichten op straat en achter de ramen van café's maakten hem woedend, tuig is het dat zich om de ellende in de wereld niet bekommert...

's Nachts zag hij eindelooze rijen bedden

Sluiten