Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zondige wereld zoo alleen en verlaten scheen. Seffe moest bij Dolf altijd aan Marianne denken, naar wier moederlijke liefde hij verlangde als naar het hoogst denkbare geluk op aarde. Bij haar zou hij voor zijn angsten altijd veilig zijn, zij zou hem de kracht en de moed geven om de strijd voor zijn hoog ideaal te kunnen volhouden. In haar omhelzing zou hij een veilig thuis vinden wanneer hij moe terugkeerde van zijn tochten tusschen de menschen om hen te leeren. En haar oogen zouden voor hem het geloof in een betere wereld levend houden.

Seffe voelde telkens weer schaamte en spijt, diepe vernederende spijt dat hij zelf zich Marianne's liefde had ontzegd door toen op die avond in het park haar kinderlijke onschuld te hebben willen misbruiken. Zij was voor Seffe geworden als de herinnering aan het verloren paradijs. En het maakte hem prettig weemoedig wanneer hij in Dolf's oogen die van Marianne zag.

Soms ging Seffe met Dolf en enkele van diens vriendjes voetballen op een open grasveldje in het bosch. Het vermaakte Seffe dat zij hem als een wijs groot mensch beschouwden. Ja, fijn was het dat zoo'n groote jongen

Sluiten