Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van blijdschap, zijn naam achter de winkelruit wenken: hallo Seffe! Voor de etalage bleef hij heen en weer drentelen, luisterend of de menschen die stil stonden iets over zijn boek zeiden. Maar ze zwegen of hadden het over andere boeken. Een keer hoorde hij: Verburg... Verburg ... nooit van gehoord, zeker weer een nieuwe. En onwillekeurig dacht Sefïe: ik sta verdikkeme naast je, zie je me dan niet. Opeens begreep hij dat zijn heele doen belachelijk was: natuurlijk kende niemand hem, hij had immers nog nooit eerder iets geschreven. En toch... toch had hij iets verwacht bij het verschijnen, iets... iets... Het was zoo ontzettend stil gegaan... zoo onopgemerkt alsof het niets bijzonders was. Hij had ook geen vrienden om er mee over te praten. Er was niemand die hem feliciteeren kon. Maar alle groote menschen waren eenzaam. Nu zouden wel gauw de recensies komen. Dan werd er in de kranten en tijdschriften over hem geschreven, o, Marianne lees je mee?

Die dag bleef hij verder thuis. Dat geloop naar die winkels moest uit zijn. Hij moest nu zijn volgende daad overdenken. Die daad was menschen vereenigen die hij toe kon spreken. Klein beginnen natuurlijk. Als niemand sol-

Sluiten