Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het goede wilde. Hij piekerde, de brief viel op de grond. Hij kon geen schuld voelen, want hij had toch het goede gewild.

En Seffe, die de menschheid wilde leeren, leerde dat de menschen niet altijd kunnen doen zooals ze willen. Voor het eerst schemerde het hem dat hij daarom ook over de menschheid toegeeflijker en milder moest denken. Hij raapte de brief van de grond en stak hem bij zich. Hij voelde zich bezwaard als een die een ernstige tijding heeft vernomen.

Om half twee ging hij op weg naar van Hasselt. Een bleeke zon stond laag boven de straat. In de lucht was een geur van dorre blaren en rottend hout. Seffe slenterde. Hij zag op tegen het bezoek. Hij schaamde zich omdat hij van Hasselt alleen had gelaten, alleen in een sanatorium, omringd door vreemden.

Het liefst ging hij nu wandelen aan de groote troostrijke zee of in de bosschen onder de stilwijze boomen. Om te probeeren weer zijn Marianne te vinden en te denken over de macht die de menschen anders deed doen dan zij wilden. Er was zóóveel in zijn gedachten dat hij er alleen mee wilde zijn, ergens in de stilte. En niet hier tusschen de huizen waar-

Sluiten