Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ergens in een vergeten hoek. Ja, hij, Sefïe die niets goed kan doen. Veilig onder een witte vacht. Slapen en nergens van weten. Ze zouden hem wel vinden dan.

Onder 't koffiedrinken zei Greet: Sefïe ziet moe. En Bruutman: let toch niet zoo op die jongen!

Hij vergeet zijn bubbelebub, dacht Seffe, wat kan het me schelen hoe ik er uit zie, voor mijn part groen. Zou er nog niet één... nog niet één... ? Met die zou hij dan naar Marianne gaan. En dat insneeuwen maar een poosje uitstellen... Was 't niet natuurlijk dat de menschen die hem niet begrepen en een vijand in hem zagen er het eerste bij waren om zijn werk te bekladden? En misschien had van Hasselt wel gelijk en was die afkammerij niets dan verborgen ontroering. Maar 't kweekt geen lezers, zie je.

Met de middagpost was er wéér een recensie. Sefïe holde er mee naar zijn kamer.

S. Verburg: Eer der Menschheid.

Uitgave H. E. Okkenvoort N.V.

Een roman is dit boekje niet. Meer een aaneenschakeling van drie brokstukken,

Sluiten