Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slotte, voor de wisselende waarden die hij vond.

Half abstract, half beeldend, half metaphysisch ook nog, maar toch meer psychologisch, is het Carnaval met zijn objectieven parabelvorm voor een zeer persoonlijk conflict, typisch het boek van een grensgebied en van een schrijver die zichzelf — althans zijn latere zelf — nog niet had ontdekt; een afrekening, gesteund door Carry van Bruggen's Prometheus, met wat hij later den chaos zal noemen in zichzelf, maar bovenal toch, in die voorloopige afrekening, het boek waarmee een schrijver zichzelf voor het eerst ten volle inzet en ontgint. Ongetwijfeld — het Carnaval heeft enkele gebreken waardoor Ter Braaks latere boeken niet meer worden ontsierd, maar de fouten van een jeugdwerk heeft het eigenlijk niet. Als men daarbij bedenkt dat hij dit werk op zijn zes- en zeven en twintigste

van Nietzsche heeft ondervonden, al nam hij den naam van Nietzsche dan ook vaak in den mond." „Men weet in Nederland alleen daarom niet, hoe groot de invloed van Nietzsche op het werk van Ter Braak is (in hoeverre Ter Braak door onwelwillenden dus zelfs de epigoon van Nietzsche zou kunnen worden genoemd), omdat men de werken van Nietzsche niet kent!" (In Gesprek met de Vorigen).

Sluiten