Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

u wendde ze het laatste van de paneeltjes om. Ze

zorgde zelf altijd, dat het achteraan kwam te staan

opdat memand het bij toeval zou ontdekken en ... !

wie weet.... wegnemen. Het was het zelfportret'van

oom Emile. Het smalle, ovale Marensgezicht, aan slapen

en wangen zelfs even ingevallen .... uitgehold. Blonder

dit dan de meeste Marensen. Blonder dan zijzelf. De

oogen, de wisselend getinte Marensoogen, hier meer

groen dan bruin. Melancholiek, wild en heimelijk

Geen vriendelijke oogen .... koel, afwerend .... maar

toch met diep-in een droomerige teederheid. Voor wat? Voor wie?

Ze moest aan de waterplassen denken in wier diepte je versluierd een blauwen hemel drijven zag. Andere inderen hadden wel met stokken den modderbodem van de plassen omgewoeld en gezegd, dat er niets onder was . . geen peillooze diepte .... geen blauwe hemel. Dat het niet verder ging dan tot hier ... . voel maar

Zij had zich zwijgend en hoogmoedig afgewend. En geweten : het was er wel... . het was er toch, al kon je met een stok den bodem voelen.

Welke de droom kon zijn, die deze oogen met koelen vraagd de"' had Ze zich vroe«er dikwijls afge-

Nu was het plotseling of ze in deze oogen haar eigen droomen zag. Ze moesten gezien hebben in haar verte ... . tot aan haar blauwen horizon .... over de laffe wereld heen.

De Blauwe Horizon

Sluiten