Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze strengelde haar handen ineen, als om zichzelf vast te houden. Dit was een groot gebeuren. Tot nu toe waren alle menschen voor haar niet anders geweest dan kreaturen geheel en al ongemeenzame wezens.

Maar als dit waar kon zijn als dit waar kon

zijn .... een mensch met wien je kon samenvloeien tot één wezen als eens met haar pop Emilie maar

dat was voorbijgegaan, omdat omdat.... de pop

Emilie niet ook een ander wezen was .... enkel nóg

eens zijzelf en het geen zin had tweemaal

jezelf. . . . dat had ze op eenmaal beseft en toen was het wonderlijke, vreugdevolle weg geweest — maar als dit dan toch waar kon zijn .... een ander wezen en jijzelf. . .

twee en een .... dan ....

Ze had het duizelend gevoel, alsof de zoo begeerde

verte ineens vlak voor haar lag open voor haar lag

en ze nu het geweldige niet heelemaal aankon. Ze keek hulpzoekend naar het gezicht op het portret. De mond was een smalle, roode, smartelijke kerf. Ze wenschte dat de handen leven konden. Het waren smalle handen met gevoelige vingers, die ieder fijn handwerk moesten kunnen verrichten. Die zacht moesten kunnen streelen, die lief moesten kunnen zijn, zonder dat het treurige gezicht er zachter of blijder door werd. Ze hield van die

handen.

Ze dacht over wat ze had opgevangen van oom Emiles geschiedenis, niet van Oma of Papa, die nooit van hem spraken. Van Dieka, de oude keukenmeid

Sluiten