Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scherpte van afkeuring. — Ze was zoo overmoedig, je moeder. —

Overmoedig. Welk een wonderlijk woord. Overmoedig zijn in dit donker huis, waar het licht te sterven schijnt? Is dat mogelijk?

Je kunt Dieka vragen, een andermaal, wanneer ze toevallig eens spreekt van de jonge mevrouw zaliger.

— Waarom zegt Oma, dat Mama overmoedig was ? —

Dieka herhaalt het woord. Vragend eerst. — Overmoedig? — En daarna nog eens bevestigend. — Ja, overmoedig, dat was ze wel. —

— Waarom dan? —

— Wel, ik weet niet precies. Ze had het in zich. Ze lachte zoo. En ze wou de jalouzieën niet neerlaten als de zon in de kamers scheen. En haar kleeren. Geen mensch in de stad droeg kleeren als zij. —

Dat is, wat Stance weet van haar moeder, die Emilie Chartres heette. Van de Chartres hangen nergens portretten. Er zijn geen Chartres. Er is alleen Emilie Chartres geweest.

Stance' liefste pop heeft jarenlang Emilie geheeten. Maar als er anderen bij waren, noemde ze de pop Elize en nooit zou ze zich verspreken. Dat was de heimelijke Marens.

Vreemd, op dezen zonnedag zijn ook de mijmeringen van notaris Marens naar deze doode Emilie Chartres gedreven. Een gedachte is in hem opgeflitst, waarvan hij zichzelf niet eens bekennen wil, dat hij ze gedacht

Sluiten