Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vlotten, zelfbewusten Mr. G. Berkhof. Het gelukte hem niet heelemaal voor hij het concilie dezer oude patriciërshuizen, die op dezelfde subtiele manier als de oude notaris Marens den spot met hem schenen te drijven, was ontloopen. Hij ademde op, toen de bedrijvigheid van het plein rond de kerk hem weer gemeenzaam opnam. Een duivenzwerm paradeerde wiegend voor zijn voeten. Hij joeg ze op met een bruusk gebaar. Het verlichtte hem dit te kunnen doen. Klapwiekend vlogen ze weg. Hij groette een cliënt en het jonge vrouwtje van den ouden gymnasium-rector. Het klokkenspel tinkelde luchtig het half uur.

Gerard Berkhof spoedde zich naar de sociëteit. Hij had behoefte aan een borrel en — hoewel het nooit in hem opgekomen zou zijn het aldus te formuleeren — aan het verkwikkende gezelschap van aangename charlatans, die voor hem, den super-charlatan, nimmer mysterieus en verwarrend konden zijn.

* *

*

Misschien zou Stance tenslotte wel langs de groote figuur van Gerard Berkhof heen zijn geglipt, om haar eigen verte te zoeken, als niet het ijs gekomen was. Tot dan had ze zijn vloeiende, zijde-zachte zinnen, zijn hulde, zijn attenties, genomen als iets, dat tegelijk mal en even prettig was, maar dat haar toch eigenlijk niet raakte .... dat evenals haar heele leven .... evenals

Sluiten