Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de boeken, die ze voor tijdverdrijf wel las „niet waar" was. Nooit had een enkel woord van Gerard Berkhof de snaren doen trillen, waarop haar tastend, droomerig verlangen was afgestemd. Nooit openden zijn woorden een verte, die reikte tot het Parijs, waarheen oom Emile was gevlucht met een vrouw, die man en kinderen had verlaten, omdat ze hem liefhad. Nooit openden Gerard Berkhofs woorden een wijder wereld. Ze maakten alleen de enge wereld, die haar omsloot, een beetje minder star. Ze brachten iets van variatie, al was het soms niet anders dan de variatie van een geprikkelde ergernis.

Och, en het was toch niet anders dan een verhaaltje .... deze liefde die Gerard Berkhof in zoo fraaie woorden wist te hullen .... een verhaaltje, dat je soms amuseerde en dan weer verveelde, al naar je stemming, maar waar je toch tenslotte ironisch om lachte. Toch eigenlijk een mal verhaaltje.

Toen kwam het ijs. Stance vond in het rhythme van het rijden een lichtheid .... een overmoed, die haar anders in het geheel niet eigen was. Het scheen wel, of ze de stimulance van een sneller beweging .... een feller zon .... behoefde, om uit een diepen droom, die bijna een verdooving was, tot de werkelijkheid van het leven te ontwaken.

Het werd, ongedacht na Januari, nog een lange en strenge winter. Niet alleen de uiterwaarden, ook de diepere stadsgrachten en de rechte vaarten, die zoo doelbewust het land indrongen, vroren dicht. De kleine

Sluiten