Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Stance schrikt van deze woorden. Ze zijn een zeer verre herinnering.... een bijna uitgewischte herinnering, maar die met dunne draden vast zit aan een groot brok pijn.

— O nee —, zegt ze nog eens, — ik ga niet. —

— Maar het kan nu. —

En het is waar. Nu zou het kunnen. Tonnie is twee jaar en ze verwacht nog niet weer een baby. Dat is wonderlijk. Verbijsterend bijna. Het zóu nu kunnen, ook wat Jetje betreft, die eveneens vorige winters een baby wachtende was of er pas een had gekregen.

Maar het is Stance, of ze wegkrimpt voor het enkele denkbeeld te zullen gaan schaatsenrijden.

— O nee —, herhaalt ze obstinaat, — o nee, ik wil niet schaatsenrijden. Ik ben te ... . moe. —

Te afgestorven, zou ze eigenlijk moeten zeggen. Ik verlang niet teruggeroepen te worden tot jullie leven. Ik heb er angst voor.

Tot het leven teruggeroepen .... "Recalled to life" gaat het plotseling door haar heen. En tegelijk ziet ze een kleine, zonnige kamer, waarin de glanzende meubels zoo dicht opeen staan, dat er voor een normaal mensch eigenlijk geen doortocht vrij blijft. Alleen voor nicht Janet en Floss, de angorapoes en zij, Stance, is ook nogal klein en tenger en kan zich net zonder ongelukken door de overvolle kamer bewegen.

Jarenlang heeft ze eiken Donderdagnamiddag nicht Janet bezocht, die van geboorte een Engelsche was en

Sluiten