Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen en hij heeft gezegd, dat hij dikwijls op de

grachten reed, als de dienst hem een paar uurtjes vrij liet, omdat het dan de moeite niet loonde heelemaal

naar de ijsclub te gaan waarop zij hem weer heeft

toevertrouwd, dat ze van plan was Donderdag haar vriendin Stance te bezoeken ....

En nu is daar de ontmoeting, waarbij beide partijen zich uiterst verrast betoonen.

— Gut, hoe toevallig ! — kwinkeleert Jetje.

— Een gelukkig toeval, mevrouw —, meent de luitenant. — Ik had niet durven hopen ....

En zij glimlacht op en hij glimlacht neer.

Jetje, het jonge mevrouwtje. Ze wil zoo graag in alle eer en deugd een beetje frivool en mondain zijn. Dat gaat moeilijk als doktersvrouw in Herkeloo. Maar dit... . deze ontmoeting .... is als het aroma van een avontuur. Wie is ooit geschaad door zooiets vluchtigs als een aroma ?

Ze legt blozend en glimlachend haar handen in de zijne en dan rijden ze weg om het eilandje heen.

De schitterster — hoe schittert hij .... zijn oogen, zijn tanden, zijn glimlach, zijn conversatie, zijn uniform — heeft in zijn zog den stillen, weinig opvallenden luitenant de Jong meegevoerd, waardoor beleefdelijk voorzien is in een cavalier voor Stance.

Maar in Stance is de matheid zwaar neergezonken. Het rijden geeft haar geen vreugde meer. Het is zoo vreemd en zinloos geworden als vroeger wel het gezichtje van haar baby.

.

Sluiten