Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— I hope, you care to live? —

— No, I don't. —

Ze glimlacht. — Nee, nee. Ik kan heel goed alleen. Ik dank u wel. Ik ben nu dadelijk thuis. Wilt u aan mijn vriendin zeggen, dat ik naar huis ben gegaan, als u haar ziet? Ik ben alleen maar .... zoo moe. Ik heb — en de droeve gelatenheid van haar glimlach ontroert hem — ik heb in zooveel jaren niet gereden, moet u denken. —

Dan gaat ze. Hij blijft haar nazien .... een tenger meisjesachtig figuurtje, donker afstekend tegen den wit besneeuwden tuin.

Ze gaat langzaam .... langzaam. Het is of bewegen pijn doet. Je zou willen liggen en sterven. Zonder dat ze het merkt, rollen enkele trage, zware tranen langs haar wangen. Ze proeft ze zout op haar lippen. — Gut —, denkt ze dan, — ik huil. Wat raar ! Ik huil toch nooit. Waarom huil ik nu? Het is net, of er iets gebroken is ... . gestorven. Iets dat het leven nog maar pas begon .... iets heel kleins. Eens is bij de tantes het kleine poesje gestorven. Toen heb ik ook zoo gehuild. —

— Kerel —, zegt dien avond luitenant de Jong, — ik was waarachtig blij, dat er overal ijs op het water lag. Ik zou bang zijn geweest anders haar alleen te laten. Die oogen .... Een wonderlijk vrouwtje. —

Maar de schitterster glimlacht überlegen. Hij gelóóft niet in tragedie's.

De Blauwe Horizon

10

Sluiten