Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ander gevoel. Het is alleen maar, of ze nu het lijden van twee levens te dragen heeft. Het is of ze eronder breken zal.

Stil glijden de groote, trage tranen door de diepe groeven in haar wangen als moede reizigers, die voorttrekken langs holle, schaduwige wegen.

— Ik kan niet meer ophouden, nu ik eenmaal begonnen ben —, denkt ze. — Het is zoo treurig. Nu is het eene erge gebeurd, dat me overkomen kon. Ik ben wakker geworden. Nu moet ik altijd hier blijven. Ik kan nooit weer vluchten naar het andere leven. Maar ik huil niet om mezelf. Ik huil om het meisje. Het is nog zoo heel erg klein. Kon ik het maar helpen. Maar je kunt elkaar niet helpen. Het is zoo klein .... als de kastanjeblaadjes, wanneer ze pas uit den knop zijn gekomen. Klein en zacht en een beetje verfrommeld. Arm meisje. Er zijn veel menschen, die graag willen leven. Waarom weet ik, dat zij als ik zal zijn? Hoe kan ik dat weten? Ik weet het tóch, omdat ze zoo zacht en klaaglijk schreit, zoo weerstandsloos. Ze zal nooit kunnen vechten, zoomin als ik heb kunnen vechten.

Nu moet ik alle tranen schreien.... alle tranen, die ik nooit heb geschreid, omdat ik niet wakker kon worden. Nu kan ik niet meer droomen en niet meer sterven, want ik kan het meisje niet alleen laten. Maar hoe moeten we dan toch leven .... wij tweeën .... in deze vreemde, kille, leege wereld ? Er is immers niets? Geen licht en geen kleur en geen warmte? Hoe

Sluiten