Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kan ik meedoen aan dat leven zonder glans of heerlijkheid? Ik kan niet meedoen. En zij?

Het is niet treurig om te sterven. Dat is het juist, wat leven zoo vreeselijk treurig maakt. En zij moet nog zoo lang leven .... misschien. Nu moet ik alle tranen schreien .... ik kan niet anders .... nu ik eenmaal begonnen ben .... en het zijn er zoo vreeselijk veel.

* *

*

Ze had geen kracht de opwellende tranen terug te houden. Groot en glanzend en traag biggelden ze langs haar wangen. Soms bleven ze liggen, waar de holte in de wangen het diepst was. Ze schenen meer levend dan haar kleurloos wit gezicht, deze warme, vloeiende tranen. Het leek, of ze het laatste leven uit zich wegschreide .... een leven, warm nog en glanzend, maar zoo eindeloos, eindeloos moe.

En op een middag zat haar vader, de oude notaris Marens, naast haar bed en veegde met een schoonen linnen zakdoek, waarin de strijkvouwen nog zichtbaar waren, haar tranen weg. Hij deed het zacht en behoedzaam. Zijn gele, skeletachtig magere, licht bevende handen kregen in hun bewegingen een schroomvallige teederheid.

Hij herinnerde zich, dat hij eens zoo gezeten had en Emilie's tranen gedroogd. Waarom ze geschreid had

Sluiten