Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Antje een sleependen deun. — Ik stond op Nêerlands be . . .. ergjes .... —

De drie grootste jongens waren met Johanna en Gerard naar de kermis gegaan. De beide kleineren sliepen. Ook het meisje sliep in de witte wieg.

Stil lag het huis met alle ramen open naar den zomernacht. Stance stond voor het open raam van de slaapkamer. Er had zich sinds den middag een vreemde splitsing in haar voltrokken. De oppervlakte van haar wezen was zeer helder wakker. Ze kon met een scherpe luciditeit elk klein gebeuren waarnemen. Ze kon alles wat rondom haar voorviel zien en hooren. Ze kon aan veel dingen tegelijk denken, zonder dat één enkele maal de verschillende gedachtegangen zich verwarden. Ze dacht aan de kermis en aan het kind in de wieg .... ze bezon zich op de woorden van het lied, dat Antje zong .... en ze zag zich met Jetje in den tuin van de buitensociëteit. Ze droeg een jurk van schotsche zij en Jetje had een blauwe jurk aan en ze voelde de wereld van menschen en licht maar zeer klein liggen in den grooten nacht rondom.

Maar onder dit vreemd helder oppervlak van haar wezen lag diep en zwaar, wat eigenlijk zij zelf was, in slaap verzonken. Innerlijk sliep ze en dit slapend deel van haar beheerschte haar handelingen, zonder dat het besef van deze handelingen tot haar bewustzijn doordrong.

In den middag was Jetje geweest en ze had haar baby meegebracht.... een meisje bijna even oud als dat van Stance.

Stance had de beide kinderen naast elkaar gezien.

Sluiten