Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

21. Peinzend op zee

Het avontuur tegemoet, had iedereen gedacht, toen Stiemer met zijn bootje de haven van Buurland uitvoer. Stiemer zelf had het ook gedacht, maar toen hij drie dagen precies naar het Westen had gevaren, steeg de onzekerheid hem warm naar het hoofd. Want het was best mogelijk, dat hij helemaal niet in Westelijke richting moest varen om bij Stalma te komen. Het kon net zo goed zijn, dat hij naar het Noorden moest of naar het Oosten of nog weer een andere kant op. Hij zette de motor stop, opende het deksel van zijn boot en ging op het dek zitten. Het was prachtig weer en er was een heldere lucht boven de zee en nergens een wolk. Het water was blauw en er was al evenmin ergens iets te bekennen van een kust of van een schip. Stiemer trok zijn schoenen uit en deed zijn benen in het water bungelen, en in hem groeide al sterker het verlangen, Stalma te vinden en haar te bevrijden.

Maar Stiemer begreep in al die ruimte zeer goed, dat hij zonder een enkele aanwijzing de wondervis toch nimmer zou kunnen bereiken. Ik moet zien, iets van haar te weten te komen, zei hij in zichzelf, en hoe akelig het ook is: ik zal hier of daar hulp moeten zoeken! Als men op zee dacht aan hulp zoeken, dacht men aan de Boeglanders De Boeglanders wisten meer van de zeevaartkunde dan iemand anders, zoals trouwens de Boeglanders van alle dingen, voorzover men die uit kon rekenen, meer wisten dan de andere mensen. Zij beschikten over kaarten en werktuigen, waarmede alles te vinden en alles te bereiken was, en misschien hadden zij ook wel kaarten, die het zoeken naar Stalma iets gemakkelijker zouden maken. Wij gaan naar Boeglandl, zei Stiemer tegen zijn hondje Sor, en die begon onmiddellijk blij te blaffen, omdat hij ook wel begreep, dat dit doelloze varen door de blauwe zee toch niets uit zou halen. Vooruit! zei Stiemer luid en hij schoot het bootje weer in, sloot het deksel zorgvuldig, zette de motor op volle kracht en even later tufte de Corrie (zo heette het bootje) onder water zo snel zij kon naar Boegland.

Sluiten