Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

heb jij gezegd. En Els ... ze zei, dat je zoveel van bloemen hield. En nu heb ik een bouquet naar je huis gestuurd. Ik hoop, dat je ’t me niet kwalijk neemt en dat je ze toch zult willen aannemen.”

„Och kinderen ...” zei Wil Brinkman en ze schudde haar wijze hoofd. „Wat zijn jullie toch kinderen!”

„Nou,” zei Els, „m’n vader is juist gisteren uit Indië teruggekomen. Dan zal ik die bloemen maar aan hèm geven. Aju en eh... dank je nog wel.”

Even later was het een heel relletje bij het hek van juffrouw Walland. Daar stond de rode Kerkmeester met zijn neus in de lucht en een nijdig gezicht en alle jongens lachten zich slap. Want Henk van Norden had het gesprek van tamelijk dichtbij kunnen volgen en nu wist de hele hoogste klas, dat Els bloemetjes zou krijgen van Kerkmeester.

Jan ten Brink kwam naar de meisjes toe. „Elsje, van harte gelukgewenst met je verloving, hoor!”

„Jó, loop rond,” antwoordde Els nijdig. „Bemoei je met je eigen zaken.” . ,{

Joop raakte niet meer uitgelachen en Wil schudde maar steeds haar hoofd over zoveel onbezonnenheid en kinderachtigheid.

Die middag kon Els haar gedachten moeilijk bij het werk houden. Ze sufte en peinsde over het pension. Ze zag zichzelf al, in een lichte zomerjurk, in de hall staan van een grote villa, en waardig begroette zij de gasten.

Waardig natuurlek! Ze moest zichzelf wel een beetje veranderen, dat begreep ze. Ze moest rustig zijn en een beetje plechtig en de mensen dadelijk op hun gemak stellen. En leuke, gezellige dingen voor hen bedenken. Maar ’t zou best gaan. En het trok Els vooral zo aan, dat ze op die manier, met moeder, ook iets kon doen om vaders zorgen te verlichten. Want Els wist heel goed, dat het haar vader moeilijk genoeg zou vallen, om een passende

Sluiten