Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

hè-ie7 Hè-je geen handen meer? Ik zien niks.” h Joop hield een boom vast en schaterde uit volle torst. „Laten we een eindje verder gaan staan lachen, nep

Eb,0,” nou tien Tk\” riep Bertus, „die meisies hebbenje mouwen dichtgenaaid!^Ja man, as je daar mee begin, heb

ie nog wat te wachte.” tt»

Maar de verver gaf zich zo gauw niet g^OT^n. bleef staan rukken en duwen en... Kraaaak. Het ijze garen bleek het sterkste! De hele mouw scheurde uit de

^3 Zelfs Joop schrok er van en ze lachte niet meer. Ze bedacht zich plotseling, dat mevrouw Verschoor er ook nog was Die zou het herhaal van de dichtgenaaide mouwen natuurlijk horen en als haar moeder het da* °ok nog te weten kwam, was Londen in last en alle andere wereld-

Ste<Noutda’s werk voor je moeder,” zei Bertus. „Maar ’t lijkt mij maar een torntje. Ga ’t effe tegen mevrouw zegge, misschien krijg je een hele nieuwe colleber.

Maar de schilder bleek een loyaal mens te zijn. Hij lachte alweer. Hij knipte de andere mouw os en stak qn rechtermouw in zijn binnenzak. Hij had nu

e6Het° merkwaardige° was, dat hij er helemaal geen drukte van maakte. Hij keek niet meer uur deReisjes “ te groeten, liepen de knechts weg. Snikkend van het lachen

wandelden de meisjes het huis om. Jo“p.1'epk™™ fn Maar plotseling hegon ze te gillen, want daar kwam. “ gestrekte draf, de verver aanlopen met een druipende

Ve^ouSzalle we es zien,” riep hg opgetogen, „wie of hardste loüen ken van ons tweeën. ,.. „

SSToSSr krijste Bertus. „Daar mot ik b„ wezen.”

Sluiten