Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

. mevrouw Verschoor gaf daar geen antwoord op. Ze was intussen wel blij, dat zij Joop’s moeder niet was.

Na al deze opwindende avonturen werd het huis gesloten en de meisjes liepen met mevrouw Verschoor mee naar huis. Joop durfde zich namelijk niet alleen op de weg te vertonen en ze zocht de bescherming van Els’ moeder. Ze was veel te bang, dat de schilder haar ergens stond op te wachten.

„Zeg Els,” zei mevrouw Verschoor na het eten, „ik vind Joop erg aardig, maar ik begrijp niet, hoe ze zó kinderlijk komt. Ze is toch ook al zestien?”

„Och Moeder,” lachte Els, „Wil zegt altijd, dat Joop een kind is en dat ze ’t wel zal blijven.”

„En toch begrijp ik, dat mevrouw Hondius zich wel eens zorgen maakt over zo’n oproerige dochter. Van een meisje van twaalf en ook van een jongen van zestien kan ik me dit wel begrijpen, maar een meisje van zestien moest daar toch overheen zijn.”

„Ze is het nu eenmaal niet,” antwoordde Els, „en ze is toch wel erg aardig, vindt u ook niet, Moeder?”

„Ja zeker, kind. Ik mag Joop heel graag lijden. Maar als ik moest kiezen, dan had ik toch liever zo’n kalme dochter als Wil. En het allerliefste heb ik jou.”

De heer Verschoor had stapels prijscouranten en boekjes meegebracht uit Utrecht voor de meubels. Bedden moesten ze hebben, matrassen, dekens, tafels, stoelen en kasten... er kwam geen eind aan.

Maar toen de gordijnen en de vloerbedekking eenmaal in orde waren en de meubels besteld, was het grote huis, aan het eind van het dorp, weldra gereed.

Per 1 Mei zou de verhuizing plaats vinden, maar al enkele dagen eerder ging de familie Verschoor over.

*’t Was een hele verandering. In Indië hadden ze een tamelijk groot huis gehad,‘maar de laatste jaren hadden

Sluiten