Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

„Als ze maar soet sein,” gichelde Kathe. „Die nieuwe mensen moeten nog koffie hebben.”

Het was rustig in het pension „de Zonnewijzer.” De heer Verschoor had enige brieven gekregen op een advertentie in de Haagse Post en hij zat te tikken op de schrijfmachine, in de kleine kamer achter het eetzaaltje. Moeder Verschoor was boven bezig met haar linnenkast.

En door de rustige stilte klonk plotseling zachte pianomuziek. Els keek op. „Wie speelt daar? ’t Is niet slecht.”

„Ach fein,” zei Kathe, „iek heb die moeziek so gaarne.” Nog even de piano, toen een ogenblik van af wachten en daarna sprongen Els en Kathe verschrikt op. Een enorme basstem vulde plotseling het gehele huis. Het geluid was overal hoorbaar en in sterkte slechts te vergelijken met een misthoorn.

„Goeie help,” zei Els, „wat is dat?”

„’k Schrik me dood,” zei Kathe. „O, dat ies natuurlek de nieuwe meneer.” Els ging naar de conversatie-kamer. Ze deed de deur zachtjes open, maar dat was niet nodig. Meneer Richard van Amstel stond met zijn rug naar de deur en hij merkte helemaal niet, dat er iemand binnenkwam. Jantje en Fonsje staarden met open mond naar den zanger en de andere gasten waren bleek. Het geluid was enorm. In een grote zaal was het misschien te verdragen, maar hier, in de huiskamer, was het ontzettend. Meneer van Amstel nam geen blad voor zijn mond, hij zoog zijn longen vol en zong uit volle borst.

Na vijf minuten was meneer de Kooi zó zenuwachtig, dat hij niet meer stil kon blijven zitten. Hij stond op en ging naar boven. Het was een vlucht uit de kamer. Mevrouw Landsma had een pijnlijk-vertrokken gezicht, want het schetterde in haar oren. Henri Landsma had zich verstopt achter zijn krant. Hij kon zijn lachen haast niet houden.

4

Sluiten