Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK V

EEN ZIEKENAUTO VOOR HET PENSION „DE ZONNEWIJZER”

Toen Els die avond om over negen klaar was en alle gasten van thee en koffie waren voorzien, kon ze nog een uurtje in de tuin gaan zitten. Ze sufte over een boek, maar van lezen kwam niet veel. Ze was zó moe! Ja, het doel was bereikt, het pension bestond en het pension liep. Acht gasten hadden ze nu en verscheidene aanvragen. Els begreep zelf niet waar het aan lag; Groenbergen was wel een gewild dorp en de andere pensions zaten nu ook vol, maar zij waren pas begonnen.

En toch zuchtte ze van verlichting, toen ze er aan dacht, dat het half September stil zou worden; na 1 October waren er geen gasten meer te verwachten en dat zou heerlijk zijn. Vroeger meende ze, dat ze nogal een druk leven had op school. Iedere dag de lessen en het huiswerk... maar nu begreep ze, hoè rustig en kalm die schooltijd geweest was. Ze zou het nooit aan vader of moeder bekennen, maar het viel haar hard tegen. Dat ze van ’s morgens zeven tot ’s avonds negen bezig moest zijn, was het ergste nog niet, maar dat ze nooit vijf minuten kon zitten, dat er altijd wat te doen was, dat er stééds wensen van gasten te vervullen waren en dat ze voortdurend een vriendelijk gezicht moest zetten, dat maakte haar doodmoe.

Je moest net doen, of het allemaal erg leuk was en gezellig, je moest een gezicht zetten, of je voor je plezier zo

Sluiten