Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

' »Dat kan niet, Moeder. Dan zouden we immers allemaal ziek zijn? We hebben allemaal hetzelfde gegeten.”

„Gaan jullie nu naar bed,” zei meneer Verschoor. „Ik wacht wel op den dokter.”

„Neen man,” zei mevrouw Verschoor glimlachend. „Dat gaat niet. Kom, Els... jij gaat naar bed.”

Maar er moest nog heel wat gepraat worden, voor Els werkelijk naar boven ging. En ze deed het alleen op voorwaarde, dat moeder haar zou wekken, wanneer er soms bij Kathe gewaakt moest worden.

Els kleedde zich uit en ze ging in bed liggen. Maar ze besloot, in ieder geval te wachten tot de dokter geweest was. Pas daarna wilde ze gaan slapen. Dat was een goed plan, maar het ging niet door. Want om half twaalf vielen haar ogen dicht en weldra sliep ze vast. Ze hoorde het knarsen van de remmen niet, toen de doktersauto voor de leur van het pension stilhield. Dokter Koremans was een mendelijke, wat verlegen jongeman met blond haar en sen blond snorretje. Hij maakte zijn excuses, dat hij zo laat was... juist sloeg de klok in de huiskamer twaalf uur, maar hij had een bezoek gebracht in de stad.

Mevrouw Verschoor bracht den jongen arts naar boven jn Kathe keek hem angstig aan. Ze was erg benauwd voor lokters.

Mevrouw Verschoor wachtte beneden en vijf minuten ater kwam de dokter de huiskamer binnen.

„En wat zegt u er van, dokter?” vroeg vader Verschoor.

»Tja... ’t is een acute blindedarmontsteking. Ze moet iadelijk geopereerd worden.”

„Is het ernstig, dokter?” vroeg mevrouw Verschoor. Ze lacht op dit ogenblik helemaal niet aan de moeilijkheden, lie zouden ontstaan, als ze zonder hulp zaten, maar ze lacht alleen aan Kathe, die ze graag mocht.

„Helemaal niet ernstig,” zei de dokter, „’t Is maar een

6 *

Sluiten