Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

brommen. Els sprong meteen uit haar bed en keek naar beneden. Ze herkende de wagen onmiddellijk. Het was een ziekenauto. En daar zag ze ook het kleine, grijze wagentje van dokter Koremans. Zenuwachtig kleedde Els zich aan en ze hoorde haar vader en moeder op de trap en door de gang heen en weer lopen.

Toen Els beneden kwam, brachten twee mannen juist een brancard binnen en een zuster liep er achter.

Op Kathe’s kamer was het een hele consternatie. Het meisje snikte en de dokter kon haar niet tot bedaren brengen. Ze wilde niet naar het ziekenhuis en ze begreep niet, dat een operatie noodzakelijk was.

Els stond te beven op haar benen, toen Kathe op de brancard werd gelegd. Ze smeekte of ze thuis mocht blijven maar dat was natuurlijk niet mogelijk!

Tini stond er met grote ogen bij te kijken en haar lippen trilden. Els dacht er over om te vragen, of ze in de ziekenauto mee mocht naar het ziekenhuis, maar toen ze hoorde, dat haar moeder de gehele nacht bij Kathe gezeten had, begreep ze dat het niet kon. De gasten moésten voorgaan, want als Els wegging, was er niemand meer om voor het ontbijt te zorgen. Ze kon het onmogelijk aan vader en Tini overlaten.

„Kathe, het is heus helemaal niet erg,” zei mevrouw Verschoor. „En vanmiddag komen we naar je kijken. Dokter gaat ook mee. Je kunt toch vertrouwen stellen in dokter? In het ziekenhuis kunnen ze veel beter voor je zorgen en..

Maar Kathe was niet dom en ze snikte: „Ze wielen operieren!”

Langzaam en voorzichtig brachten de dragers de brancard de trap af en toen werd de arme patiënte in de ziekenauto geschoven. Nog steeds hoorden ze haar tegenstribbelen en huilen.

Sluiten