Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zware druk op het huis. Hoe zou het aflopen met jongeheer Tom?

Juffrouw Barbara’s handen stonden helemaal verkeerd. Uit gewoonte was ze naar de keuken gekomen, maar ze kon niets doen van het huilen. De tranen liepen haar voortdurend over de wangen. „O, had ik mevrouw maar dadelijk gewaarschuwd,” klaagde ze telkens weer.

Vroeg in de morgen was de detective teruggekomen met Sandyman. Hij had tevergeefs een hele nacht gespeurd. Het spoor van Tom ging in het bos verloren. Wel liepen er verderop sporen van jongensschoenen, maar daar kon de hond geen lucht van master Tom aan vinden. En het instinct van een hond bedroog niet!

Mijnheer Creeds, die doodvermoeid was, had aan Barbara gevraagd, hem zijn slaapkamer te wijzen. Hij wilde een paar uur rusten, om daarna met heldere gedachten nog eens over dit raadsel na te denken.

Zo kwam het, dat de jongens in het bos konden komen, zonder dat de scherpe oren van den detective dat bizondere geluid opnamen. Ze lieten de wagen dicht bij de stallen tussen de bomen verborgen staan en trokken er eerst op uit om te speuren.

Iedere jongen houdt van speuren en ook Fred en zijn vrienden genoten van dat spel. Ze kwamen meer dan tevreden bij de auto terug.

Ze hadden gemerkt, dat alle deuren open waren. Nergens voelden ze een deur op slot. In de keuken hadden ze leven genoeg gehoord, maar in de stallen was er niemand. Mooier kon het al niet! Het laantje naar de keuken was maar smal en er waren lage bosjes aan de linkerkant. Daar konden de vrienden zich verstoppen, terwijl Fred zijn boodschap afgaf. Fred kon zijn tijd haast niet afwachten van ongeduld. Hij had eens moeten weten, dat ook Barbara zich in de keuken liep af te vragen :

Sluiten