Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN GEWELDIGE TELEURSTELLING

voor goed en heerlijk zomerweer, ’t Was tegen acht uur in de morgen toen Kees Brandsma zich fluitend op weg begaf naar de woning van zijn vriend Hans Bakker. Kees floot, niet omdat hij zo blij was, maar meer omdat zijn zenuwen hem parten speelden. Hoe meer hij het huis van Notaris Bakker naderde, hoe harder hij begon te lopen. Zoü er een brief gekomen zijn? Of zouden zij samen uit moeten kijken naar de komst van hun vreemden vriend zelf. Of.... maar neen, aan die derde en laatste mogelijkheid, de mogelijkheid dat er niets gebeuren zou, daar wilde Kees maar niet aan denken. Toch klopte zijn hart sneller dan gewoonlijk en voelde hij hoe de onrust hem beroerde, hoe meer hij de Havenkade waar Hans woonde naderde. Doch zodra hij de hoek omgeslagen was, werd zijn onrust weggedrongen door een onstuimig gevoel van blijdschap. Want het eerste wat hij zag was Hans, die op de stoep van zijn woning haar zijn vriend stond uit te kijken. Zodra Hans Kees zag komen, begon hij hevig te zwaaien met iets wits, dat naar Kees’ vlugge berekening niets anders zijn kon dan een brief en.... natuurlijk een brief uit Engeland, ’t Spreekt vanzelf dat Kees het op een lopen zette. Half buiten adem kwam hij bij Hans aan.

„Heb je een brief?”, stootte hij er hakkelend uit.

„Ja”, antwoordde Hans en sleepte meteen zijn vriend mee naar zijn kamer.

wHeb je dat ding nog niet opengemaakt?”, vroeg Kees, nog steeds hijgend.

„Ik wilde op jou wachten, jo.”

Kees voelde zich vertederen bij dit bewijs van vriendschap, en daar hij inmiddels weer de volle beschikking over zijn ademhalingsorganen gekregen had, zei hij, uiterlijk onbewogen maar innerlijk hevig opgewonden: „Laten we eens kijken, Hans.”

Voorzichtig sneed Hans de enveloppe met de kostbare inhoud open en toen de brief te voorschijn kwam, bogen zich twee verhitte jongenshoofden en twee paar schitterende ogen over het kleine stukje papier. Zij verslonden de inhoud en hoe verder zij kwamen, hoe meer hun ogen glans verloren, hoe meer de span-

Sluiten