Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN DAG DIE MERKWAARDIG EINDIGDE

klopten aan. De stem van den vreemdeling riep: „Binnen 1”

De jongens openden de deur en traden het vertrek binnen. Zij vonden hun gastheer aan de tafel, met grote, dichtbeschreven vellen papier voor zich.

„Hij is bezig met zijn boek”, flitste het plotseling door hen heen.

De vreemdeling keek niet op van zijn werk maar zei, kort en zakelijk, zonder de gemoedelijkheid die zij voor die tijd steeds gemeend hadden in zijn stem te onderscheiden: „Goedemorgen. Gaat zitten en hebt even geduld.”

Hans en Kees gingen zitten, leder in een hoek. Zij lieten de stoelen staan waar zij stonden, want zij voelden dat ieder geluid storend moest werken op de arbeid, die daar aan de tafel werd verricht. Met een zichtbare eerbied keken zij naar de pen die snel over het papier gleed. Dus zo schreef men een boek. Zij herinnerden zich hun eigen boeken opeens, mooie deeltjes, zorgvuldig gespaard en verzameld in nette kastjes. Zij hadden er van genoten, er uren van pleizier mee doorgebracht. Maar hadden zij ooit gedacht aan de mensen, die die boeken geschreven hadden? Neen, nooit. Het leek hen een soort verzuim en zij vonden het daarom dubbel prettig, dat er nu een dergelijk mens voor hen zat, een man met wien zij vriendschap gesloten hadden. Hier zagen zij hoe een boek ontstond, weliswaar geen boek met verhalen, maar met beschrijvingen van vreemde landen, doch die zouden wellicht even boeiend zijn. Dat hadden zij wel gemerkt aan de vertelling, die hij hun de vorige avond gedaan had aan het kampvuur.

Zo zaten zij zwijgend, vol met gedachten, naar den schrijver te staren en wachtten geduldig tot hij zijn pen neerwierp, zijn stoel achteruit schoof, een pijp stopte en zei: „Zo, jongelui, jullie zijn weer goed op tijd.”

„Ja, mijnheer , antwoordden zij schuchter, want zij wisten toch nog niet goed hoe zij zich moesten houden. Terughoudend wilden zij niet meer zijn en toch, een al te grote vrijpostigheid tegenover den man met de dwingende ogen durfden zij ook

Sluiten