Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BESLUIT

„Mijnheer Westwood”, zo begon inspecteur Blok toen de eerste luidruchtigheid na het eindigen van het verhaal weer een beetje geluwd was, „ik dank U zeer voor Uw verrassende uiteenzetting. Ik heb mijn zelfrespect gedurende Uw verhaal weer teruggevonden. Want juist zoals U daarstraks opmerkte, was de vergissing die ik maakte zeer begrijpelijk. Daarvoor waren immers onze jeugdige vrienden aansprakelijk.”

Hans en Kees keken weer een beetje sip. Zouden zij nu tóch nog de schuld krijgen?

„Gelukkig,” ging inspecteur Blok verder, „behoeven de jongens zich niets te verwijten. Integendeel, zij hebben zich naar mijn oordeel heel verstandig en kordaat gedragen. Zij konden niet weten, hoe verwarrend de situatie door hun verschijning en verklaring werd.”

„En nu wil ik nog wel wat vragen,” wendde Notaris Bakker zich tot den heer Westwood, die als ’t ware de voorzitter van het gezelschap was.

„Vraagt U maar!”

„Ik verlies niet gaarne de practische zijde van een geval uit het oog. Laat mij daarom vragen, waar dit Japanse zwaard en waar die parel op het ogenblik huizen.”

„Beide zijn gered. De parel is weer in het bezit van Uw broeder en het Japanse zwaard zal ik persoonlijk aan den heer Williams overhandigen.”

„Prachtig, en Faber?”

„Matroos Faber zal enige tijd moeten boeten voor zijn onberaden stap en daarna door bemiddeling van onzen stuurman hier weer een betrekking krijgen op een schip. Laten wij hopen, dat hij door deze ervaring geleerd heeft en zich voortaan niet meer bekommert om de eigendommen van een ander.”

Er was nu niet veel meer te vertellen. Mevrouw Bakker stelde voor nog enige ogenblikken een luchtje te scheppen in de tuin. Dit voorstel werd gretig aanvaard. Weldra wandelde het gezelschap bij groepjes in de fraaie tuin, zich verlustigende in de pachtige zomeravond. Henri Bakker, de Amsterdamse kunst-

Sluiten