Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trapte hij zo'n oude, vermolmde plank naar beneden! En het water spoot omhoog. Het water bruiste in het bootje. En het bootje zonk, al dieper en dieper. ... En Bertus zat op het bankje, stijf van de schrik, met zijn voeten in het water.

O, die Bertus! Hij vergat zijn vuilnisblik. Hij vergat zijn vaarboom. Hij nam een sprong, een wilde wanhopige sprong naar de wal. Maar de wal was veel te ver. Midden in de sloot plofte hij neer.

Het water spatte hoog omhoog.

Toen golfde het weer net als straks.

Wèg was Bertus.

Maar toen.... toen kwam er een grote bruine hond aanstormen langs de sloot. En toen vergat die trouwe hond, die prachthond, helemaal zijn angst voor het water.

Hij zag een handje boven komen, dat wild in het rond greep. En een stuk van een blauw kieltje zag hij ook. En toen sprong hij pardoes in het water. Hij greep dat blauwe kieltje tussen zijn sterke tanden. Wat die tan-

Sluiten