is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Och neen, laat ik het maar niet meer doen."

Hij grijpt haar bij de schouders en trekt haar naar zich toe. „En als i k 't nu wil?"

Zij slaat haar oogen neer. Haar wang duikt weg voor de kus die hij haar geven wil.

„Ik houd niet van geschenken," zegt zij hard.

„Je houdt er niet van omdat je niet van mij houdt."

Zij vlucht. Heeft zij zijn laatste zin wel gehoord? —

Twee dagen later staat een mignon-vleugel van het beste merk in de voorkamer. Er zijn eenige meubels op zolder gezet en omdat Peggy bij het spelen juist naar het portret van Alfred's eerste vrouw keek, heeft hij het weggenomen en in zijn studeerkamer opgehangen. „Dat had ik veel eerder moeten doen," verwijt hij zich. Maar hij is daarin conservatief. Het hindert hem als de meubels een andere plaats krijgen. Ook de vleugel waarover Peggy een bonte Italiaansche shawl heeft gelegd die op zich zelf mooi is, doch niet bij zijn ouderwetsche meubels past, hindert hem en de vingeroefeningen van Peggy leiden hem af van zijn werk. Maar dat alles zal wel wennen. Hij is tevreden dat zij bezigheid krijgt en haar liefde voor het leven terugkomt. Zij begint er ook beter uit te zien. De zachte bruine haren worden glanzend, beginnen te krullen om de oorschelpjes die, matblank, toch een gezonder vleeschkleur krijgen evenals de wangen en het voorhoofd. Alleen de lippen lijken nog bloedeloos; Peggy verft ze rood als zij uitgaat. „Ik wil er