is toegevoegd aan je favorieten.

De wilde schuit

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

X

Hoe lang vaar je nu al van de eene haven naar de andere? Hoe lang hangt je tuigage aan de beide masten? Als een dronken, onzekere man hel je voorover met je scherpen neus naar een ander doel gericht en over je houten dek spoelen de stortzeeën het weinige vuil weg. Je mannen met hun eenige doel: dat ben jij. Ze liggen in hun kooien en staan voor de ovens om je te helpen dansen over vlakten van water, eindelooze, steeds weer verschuivende vlakten. Nu lig je schuin tegen den walkant, alsof je buiten adem bent van het rennen over de zee. Dan ga je weer op stoom, eerst nog onzeker na zoo langen rusttijd. In je beweegt alles weer. In de kompasroos speelt de naald en het roer gehoorzaamt aan den draai, dien de roerganger het geeft. Je ketels zijn mooi schoon gemaakt en van buiten word je heelemaal opnieuw in de verf gezet. De roode en witte menie overheerscht op de reeling en aan de deuren van de hutten van kapitein en officieren.

Ben je beschonken, datje zoo schommelt? Of ben je leeg. heb je honger? Is er geen lading voor je groote vier ruimen. Waarom staat de oue zoo te kauwen? En wat doet hij nerveus! Verlang je weer naar andere zeeën, naar die grauwe, winderige Noordzee? Of heeft het lange toeven in allerlei havenplaatsen je ongeduldig gemaakt, wat verveeld? Het is hier je element niet op die Parana rivier, waar je de sterke beweging van aanloopende golvenmassa's niet tegen je ribben voelt. Verdrietig vaar je de rivier op, onzeker van je doel, omdat je immers niet weet waar