is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

speurde. Het spreken vermoeide Grootvader en spoedig nam Nico weer afscheid.

Grootvader Onnes... Nico wist weer, hoe hij als kind slechts een ideaal kende: predikant te worden zooals Grootvader was. De zachte en toch zoo strenge figuur van den ouden man had altijd diepen indruk gemaakt op Nico's weifelende natuur. Van vader op zoon was men in de familie Onnes predikant geweest, tot voor het eerst Nico's vader hierop een uitzondering maakte door advocaat te worden. Nico glimlachte in het smalle ijzeren ledikantje. Niets was verder van hem af dan nu predikant te willen zijn. Maar van Grootvaders vastberaden gestrengheid had hij wel iets meer willen erven.... Den volgenden morgen was Grootmoeder aan het ontbijt. De zon scheen op de smetteloos gedekte tafel, waarop de gebreide hen prijkte, die de eieren warm hield. En voor elk bord stond het eierdopje toegedekt met een gebreid wollen haantje, getooid met een karmijnrooden kam. Terwijl Rika thee inschonk, babbelde Grootmoeder aan een stuk door, en vroeg of Nico wel genoeg at, want nu ze hem eens goed bekeek, zag hij er wat minnetjes uit. Hij moest nog een eitje nemen. Neen? Dan nog een krentebroodje. Ook niet? Grootje zuchtte verdrietig en greep het oude familie-album, dat op het mahoniehouten speeltafeltje lag. Een guitig glimlachje zweefde over haar gezicht, toen zij na even zoeken, een blad opsloeg met portretjes, waarop Nico als baby stond afgebeeld.

„Dat album ligt altijd bij me," zei de oude vrouw,