is toegevoegd aan je favorieten.

Een martelaarskroon voor Joris Praet

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

veel van Ed Grauwenhingst houden. Zij was blij, dat hij 't ook zoo opvatte en op 't eiland visschen of jagen kwam met haar vader, want 't eind was er toch van weg, als men in zulk een kleinen kring elkaar ook nog moest gaan ontloopen. Hoe kon dat nu? Zij kwam op alle diners in de stad en zat met plezier naast Edmund. Had hij nu om haar moeten bedanken of zij om hem? Niet graag; 't was al, wat Wendela Wittensteen aan society life genoot.

— Dat schudden aan een status quo, hoe leert men het af! Alles bij Grauwenhingst was geordend en ingeschreven tot in de détails; nu kon Edmund er toch moeilijk uitloopen om te trouwen met Wendela. Hij dreigde daar zijn broer wel mee; geen bedsermoen, of ’t huwelijk met Wendela moest er in voorkomen. Als David zijn nachtelijke vlucht naar de logeerkamer verkoos boven de gefluisterde woorden van zijn broer, welke als steekmuggen hem tergden, dan riep die leelijke Ed nog eenmaal en met een gewone stem hem achterna: „Gauw heb jij ’t rijk hier alleen," en David wist, waarop hij doelde. Hij verschrikte er van, altijd weer. Hun leven liep op stroeve rolletjes, maar ze hadden geen raad met zichzelf geweten, wanneer 't op eenmaal gesmeerd was gegaan. En dat een der vier wielen onder den wagen weg zou schieten, viel eenvoudig niet in te denken.

— Gelukkig maar, dat Aagje Verhagen een allervriendelijkste Atlas was, genegen en bekwaam om een wereld van eigenaardigheden te dragen. Zij was een gezond, vroolijk mensch, stevig gebouwd, met een sterk gestel en geen zenuwen. Zij was niet zoo jong meer, doch nog geenszins verlept. Zij had een frissche, haast harde kleur, een glad kopje met haar en aardige heldere oogjes. Zij deed veel in huis, niet omdat er geen meiden waren, maar omdat Aagje nu eenmaal in niets te overtreffen viel. Zij was een huishoudster in haar hart en buitengewoon bedreven in de kookkunst, ’t Was, dat Grauwenhingst voor 't eten niet veel wilde uitgeven, anders had Aagje naar ieders smaak eiken dag drie menu’tjes op tafel gebracht.

Doch er was meer dan 't zorgen in huis. Zij was ook een echte