Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waterlo maken oproer en gaan vannacht hier komen; Max was juist bij ons op het erf, om 'n paar nieuwe bats te maken; we hoorden z'n vader roepen, maar hielden ons stil en toen zei z'n vader tegen die vrouw: als-ie thuis komt, om te eten, mag-ie niet meer buitenshuis komen; sluit hem maar op! En toen is Max stilletjes weggegaan en ik moest hier op je wachten en je zeggen, dat je hem vinden kunt op de achterdam op het erf van A-Tsoi."

„En wat moest je doen, als ik niet kwam?"

„Heeft Max niks van gezegd; hij wist wel, dat je komen zou!"

„Fijn, je bent een flinke jongen, hoor, ik ga meteen!"

„Wacht een beetje, hier heb je wat voor Max; hij heeft nog niet gegeten; de honger gaat hem dood maken." Van onder de takken kwamen een paar bacoven en manja's te voorschijn; Roland aarzelde ze aan te nemen.

„Heb je zelf wel gegeten?"

„Ik heb geen honger; in 't kamp bleef ik dikwijls een hele dag zonder eten."

„Je bent gek; hier neem zelf ook wat!"

Maar het Indiaantje was niet te bewegen en Roland drong maar niet verder aan; hij wist van te voren: als Freddy eenmaal nee gezegd had, bleef het nee.

„Nou, dank je, slaap wel, hoor!"

Freddy dacht aan geen slapen; zijn instinct waarschuwde hem, dat Max in gevaar was en dat was voor hem genoeg, om eten en rust en alles te vergeten voor zijn groten vriend. Toen hij als verlegen, schuw jongetje in Nickerie op school gekomen was, met niet te stillen heimwee naar het oerwoud en zijn vrijheid, was Max de enige geweest, die hem niet had uitgelachen, maar hem geduldig geleerd had, hoe zich in de „beschaafde wereld" te gedragen. Alleen aan Max durfde hij vertellen van de ziekte, het sterven en de begrafenis van zijn moeder; hoe hij vast overtuigd was geweest, dat moeder nog leefde; drie keer hadden ze hem betrapt, toen hij bezig was, om de aarde, die haar bedekte, weg te graven. Moeder had naar hem gekeken en zijn handje vastgehouden, alsof ze op hem rekende. Moest hij haar dan niet helpen, toen ze haar onder de grond hadden gestopt en iedereen, zelfs vader haar alleen liet?

Max luisterde altijd even geduldig, lachte nooit om z'n gebroken Neger-Engels, maar meestal dacht hij aan zijn eigen moeder, die

Sluiten